konusuz

yokluğun, hiçliğin, acının, zararın ve kötü duyguların ilham verdiği insanlarız. temamız yok, konumuz belirsiz.

“nasıl olsa geçer gider, unuturuz, en kötü ne olabilir ki?” diye yola çıkan insanlarız. tutkumuz yok, umursamazlığımız eşsiz.

tanrı kompleksi olan küçük insanlarız. kendimize pay çıkardığımız şeyler sonsuz lakin içimizden gelen, kalbimizden kopan hiçbir şey yok. kafamızda oluşturduğumuz ‘tatlı’ hayaller bile hissiz.

çıktığımız yolun sonu pek tabi yok. düşüncelerimiz dallanıp budaklanıyor ama asla ve asla tek bir noktada birleşmiyor. dalıyoruz ama çıkamıyoruz, yürüyoruz ama duramıyoruz. yol bitmeyince yolcu yorulurmuş, biz bıkmışız. alnımız açık, başımız dik fakat ruhumuz mahzun. gerekeni yapamıyoruz, korkağız. “elimizden bir şey gelmez” yalanına sığınıyoruz. görmüyoruz çünkü gözlerimiz kapalı, duymuyoruz çünkü kulaklarımız kendimize fısıldadığımız saçmalıklarla tıkalı.

çok karanlık bir resim. mutluluk yok, ressamı biziz.

Leave a Reply