günlük tadında vol.2

Size de olur mu hiç? Ben bazen bedenimden ayrılıyorum sanki. Uzaktan bakıyorum kendime. Tahminimce sağ üst köşemden. Her bakışımda ne kadar değiştiğimi görüyorum. Zaman geçtikçe bambaşka bir insana dönüşüyorum ve dönüştüğüm şeyden hiç ama hiç memnun değilim. Duvarlar var sanki etrafımda. Uzaklaşıyorum herkesten. Birileriyle konuşmayalı sanki yüzyıllar olmuş gibi. Konuşmadan duramayan ben, sessizleşiyorum giderek. Karşımdakileri dinlememeye başladım. Önemsemiyorum. Önemsemedikçe daha da yabancılaşıyorum. Yabancılaştıkça da yalnızlaşıyorum. Ve ben yalnız kalmaktan nefret ederim.

Bigadiç’ten Balıkesire taşındığımızda 5 yaşındaydım ve beni ana okuluna gönderdiler. Bigadiç’te arkadaşları rahmetli Fadime Nine ve Birgül Teyze olan ben yaşıtlarımla ilk kez orada iletişim kurdum. Ama yine de en iyi arkadaş tercihimi üst komşumuz Münevver Teyze’den yana kullandım. Sonrası okulda koca bir tenefüs ve tek başına tavaf edilen bir bahçe: yalnızlığın 5 yaş yorumu. Şimdiyse sanki Ankara okul bahçesi olmuş da ben upuzun bir tenefüsteyim.

https://www.youtube.com/watch?v=zuBXXnAtrfM

Leave a Reply